Czesław Ganowicz
Biografia
Czesław Ganowicz urodził się 19 lipca 1881 roku w Gostyniu, jako syn Karola, oberżysty, i Cecylii z Kaczmarkiewiczów. Po ukończeniu szkoły podstawowej uczęszczał do Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie uzyskał maturę w 1902 roku. Następnie studiował prawo, filozofię, psychologię i medycynę na uczelniach w Lipsku, Wrocławiu i Monachium, zdobywając uprawnienia lekarza w 1908 roku.
W czasie studiów zaangażował się w tajną działalność oświatową i niepodległościową. Przyjaźnił się ze Stanisławem Przybyszewskim, którego wspierał finansowo. Po studiach pływał jako lekarz okrętowy, odwiedzając Kamerun, Wyspy Kanaryjskie, Grecję, Włochy, Turcję i Francję. Praktykę lekarską prowadził w Kudowie Zdroju, Poznaniu i Międzychodzie, gdzie podczas powstania wielkopolskiego działał na rzecz przyłączenia miasta do Polski, za co został uwięziony w Międzyrzeczu.
Po powrocie do Wielkopolski pracował w Urzędzie Wojewódzkim, a od 1926 roku praktykował w Gołubiu i Inowrocławiu, specjalizując się w chorobach serca i układu nerwowego. Był członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Sodalicji Mariańskiej, zwolennikiem poglądów Romana Dmowskiego. W latach trzydziestych pełnił funkcję prezesa Koła Stronnictwa Narodowego w Inowrocławiu.
Ganowicz pozostawił po sobie bogatą spuściznę literacką i filozoficzną. Debiutował dramatem "Dola" w 1913 roku, a w 1921 roku opublikował "Trylogię ludzkiego bytu". Najważniejszym jego dziełem są "Wedy" (1925-1929), w których zawarł swoje poglądy oparte na wierze katolickiej. Zmarł 23 grudnia 1938 roku w Roszkowie, gdzie został pochowany z żoną Janiną.