Eugeniusz Longin Molczyk
Biografia
Eugeniusz Longin Molczyk urodził się 1 października 1926 roku w Gostyniu. Był synem Józefa, podoficera zawodowego Wojska Polskiego, i Władysławy z Pawlickich. Po agresji radzieckiej na Polskę wraz z rodziną został wywieziony na Syberię, do Kraju Ałtajskiego.
W sierpniu 1943 roku wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 4 pułku piechoty. W maju 1944 ukończył szkołę podoficerską przy 3 Dywizji Piechoty, a następnie Szkołę Oficerską Czołgów w Saratowie. W grudniu 1944 rozpoczął służbę w 2 Brygadzie Pancernej jako dowódca plutonu, a później kompanii czołgów średnich. Brał udział w walkach nad Nysą, pod Budziszynem, Dreznem i czeskim Mielnikiem. Według materiałów IPN był tajnym współpracownikiem Informacji Wojskowej pod pseudonimem „Dąbrowski”.
Po wojnie kontynuował karierę wojskową, obejmując dowództwa różnych jednostek pancernych i zmechanizowanych. W latach 1946-1951 studiował w Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych w Moskwie. W 1960 roku awansował na generała brygady, a w 1966 na generała dywizji. W latach 1968-1971 był I zastępcą szefa Sztabu Generalnego WP, a następnie Głównym Inspektorem Szkolenia Wojska Polskiego. W 1972 roku został wiceministrem obrony narodowej, funkcję tę pełnił do 1986 roku. W latach 1972-1984 był również zastępcą naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego.
W 1981 roku wszedł w skład Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego, która wprowadziła stan wojenny w Polsce. W lutym 1986 został odwołany ze wszystkich stanowisk i w 1988 przeszedł w stan spoczynku. Zmarł 31 maja 2007 roku w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.