Stanisław Wolfarth
Biografia
Stanisław Wolfarth urodził się 10 lutego 1933 roku w Gostyniu, w rodzinie o bogatych tradycjach - był synem starosty gostyńskiego Juliusza Wolfartha i prawnukiem Franciszka Wolfartha. Jego ojciec zginął w 1942 roku w obozie koncentracyjnym Auschwitz. W czasie okupacji uczył się w domu w Poznaniu, pod opieką ukrywanego księdza Stefana Tabora, a po wojnie kontynuował naukę w gimnazjum w Gostyniu.
Po wojnie rodzina znalazła się w trudnej sytuacji finansowej, co zmusiło szesnastoletniego Stanisława do przerwania edukacji w 1948 roku. Pracował jako kelner, referent, kierownik stołówki, a następnie trafił do wojska. Ze względu na „niepewność ideową” przydzielono go do Batalionów Pracy w kopalni Piast, gdzie spędził dwa lata. Po odbyciu służby wojskowej pracował jako elektryk i pakowacz.
W 1956 roku zdał eksternistycznie maturę w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie, które ukończył w 1963 roku. Następnie związał się z Zakładem Farmakologii PAN, gdzie w 1969 roku uzyskał doktorat, a w 1977 habilitację. W latach 1970-1971 odbywał staż we Francji, a w latach 1975-1977 w Instytucie Eksperymentalnej Medycyny w Getyndze.
W 1971 roku objął kierownictwo Pracowni Neurofarmakologii, którą przekształcił w Zakład Neuropsychofarmakologii i kierował nim aż do 2003 roku. W 1989 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1995 profesorem zwyczajnym nauk medycznych. Był członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Badań Układu Nerwowego i działaczem „Solidarności”, w czasie stanu wojennego rozprowadzał literaturę drugiego obiegu.
Po 1989 roku angażował się w działalność polityczną, należąc do Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Zmarł 20 listopada 2007 roku w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim.