Stefan Eitner
Biografia
Stefan Eitner urodził się 17 sierpnia 1886 roku w Gostyniu, w rodzinie Stanisława, dekarza, i Elżbiety z Lekowskich. Młodość spędził, ucząc się dekarstwa w warsztacie ojca, ale jego losy miały potoczyć się zupełnie inaczej, gdy w 1914 roku został wcielony do armii niemieckiej. Jako podoficer walczył na frontach I wojny światowej, a po demobilizacji postanowił przyłączyć się do wielkopolskich oddziałów powstańczych, angażując się w walkę o niepodległość.
Od 6 stycznia 1919 roku Stefan Eitner walczył w składzie batalionu gostyńskiego w Grupie "Leszno" na odcinku południowo-zachodnim. Z końcem marca skierowano go do 8 pułku strzelców wielkopolskich, gdzie w Jarocinie zorganizował kompanię ciężkich karabinów maszynowych i objął jej dowództwo. W październiku 1919 awansował na podporucznika. W czasie wojny polsko-bolszewickiej brał udział w wyprawie kijowskiej, walkach nad Berezyną, a także w ofensywie znad Wisły. Szczególne bohaterstwo wykazał 1 października 1920 roku, gdy nieprzyjaciel przełamał pozycje I batalionu 62 pułku piechoty wielkopolskiej. Nie zważając na ogień, obchodził stanowiska swoich ciężkich karabinów maszynowych, wskazując cele, a nawet zastąpił rannego celowniczego. Dzięki temu oddziały bolszewickie zostały odrzucone, a Stefan Eitner za ten czyn otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.
Po wojnie pozostał w wojsku. W 1921 roku awansował na porucznika, a w 1924 na kapitana. Pełnił funkcje oficera gazowego, materiałowego i kwatermistrza w Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty w Grudziądzu, a od września 1931 roku służył w Szkole Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2. Z dniem 31 sierpnia 1932 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł 30 grudnia 1937 roku w szpitalu wojskowym w Toruniu, gdzie został pochowany na cmentarzu wojskowym. W 1932 roku poślubił Helenę Wagner, z którą miał syna Stanisława (ur. 12 kwietnia 1933), późniejszego lekarza stomatologa.