Stefan Eitner

Oficer Wojska Polskiego
17.08.1886 30.12.1937 Gostyń

Biografia

Stefan Eitner urodził się 17 sierpnia 1886 roku w Gostyniu, w rodzinie Stanisława, dekarza, i Elżbiety z Lekowskich. Młodość spędził, ucząc się dekarstwa w warsztacie ojca, ale jego losy miały potoczyć się zupełnie inaczej, gdy w 1914 roku został wcielony do armii niemieckiej. Jako podoficer walczył na frontach I wojny światowej, a po demobilizacji postanowił przyłączyć się do wielkopolskich oddziałów powstańczych, angażując się w walkę o niepodległość.

Od 6 stycznia 1919 roku Stefan Eitner walczył w składzie batalionu gostyńskiego w Grupie "Leszno" na odcinku południowo-zachodnim. Z końcem marca skierowano go do 8 pułku strzelców wielkopolskich, gdzie w Jarocinie zorganizował kompanię ciężkich karabinów maszynowych i objął jej dowództwo. W październiku 1919 awansował na podporucznika. W czasie wojny polsko-bolszewickiej brał udział w wyprawie kijowskiej, walkach nad Berezyną, a także w ofensywie znad Wisły. Szczególne bohaterstwo wykazał 1 października 1920 roku, gdy nieprzyjaciel przełamał pozycje I batalionu 62 pułku piechoty wielkopolskiej. Nie zważając na ogień, obchodził stanowiska swoich ciężkich karabinów maszynowych, wskazując cele, a nawet zastąpił rannego celowniczego. Dzięki temu oddziały bolszewickie zostały odrzucone, a Stefan Eitner za ten czyn otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.

Po wojnie pozostał w wojsku. W 1921 roku awansował na porucznika, a w 1924 na kapitana. Pełnił funkcje oficera gazowego, materiałowego i kwatermistrza w Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty w Grudziądzu, a od września 1931 roku służył w Szkole Podoficerów Piechoty dla Małoletnich Nr 2. Z dniem 31 sierpnia 1932 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł 30 grudnia 1937 roku w szpitalu wojskowym w Toruniu, gdzie został pochowany na cmentarzu wojskowym. W 1932 roku poślubił Helenę Wagner, z którą miał syna Stanisława (ur. 12 kwietnia 1933), późniejszego lekarza stomatologa.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4663 (1922)
Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
Medal Niepodległości (25 lipca 1933)
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ciekawostki

Był z zawodu dekarzem, zanim wstąpił do wojska.
W czasie bitwy pod Kurniejewem zastąpił rannego celowniczego cekaemu, co przyczyniło się do odparcia ataku.
Na emeryturę przeszedł w 1932 roku, ale zmarł zaledwie pięć lat później w Toruniu.

Udostępnij