Walenty Edward Potworowski
Biografia
Walenty Edward Potworowski herbu Dębno urodził się 29 maja 1923 roku w Golach koło Gostynia. Pochodził z wielkopolskiej rodziny ziemiańskiej - był synem Edwarda, ziemianina i działacza społecznego, oraz Tekli Dzierżykraj-Morawskiej herbu Drogosław. Miał czworo rodzeństwa, a jego wujem był polityk i dyplomata Kajetan Dzierżykraj-Morawski.
W październiku 1939 roku stracił ojca, który został rozstrzelany przez Niemców w Gostyniu w ramach Operacji Tannenberg. W czasie II wojny światowej Walenty był żołnierzem Armii Krajowej. Po wojnie rodzinny majątek w Goli został upaństwowiony. Po zdaniu matury podjął studia na Politechnice Gdańskiej.
W 1953 roku wstąpił do zakonu dominikanów. Święcenia kapłańskie przyjął 9 czerwca 1959 roku w Krakowie z rąk biskupa Karola Wojtyły, późniejszego papieża Jana Pawła II. W swojej karierze zakonnej wielokrotnie wybierany był przeorem klasztorów w Warszawie, Poznaniu i Krakowie, gdzie współpracował z kardynałem Wojtyłą. W latach 1982-1985 pełnił funkcję prowincjała polskich dominikanów, a w latach 1982-1984 przewodniczącego Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce.
Ponadto był kapelanem Towarzystwa Ziemiańskiego w Poznaniu oraz asystentem bractwa Rodziny Matki Bożej Bolesnej. Przez kilka lat duszpasterzował na Ukrainie, gdzie był ojcem duchownym w seminarium misyjnym „Redemptoris Mater” w Kijowie. Przyczynił się także do powstania w Śledziejowicach pod Wieliczką pierwszej polskiej wspólnoty osób niepełnosprawnych L’Arche. Zmarł 7 października 2011 roku w Poznaniu i został pochowany w grobowcu ojców dominikanów na cmentarzu przy ul. Lutyckiej.