Biografia
Aleksy Prusinowski urodził się 13 lipca 1819 roku w Gostyniu, w rodzinie Antoniego i Agnieszki ze Szczytowskich. Kształcił się w gimnazjach w Lesznie i Poznaniu, a następnie studiował w seminarium duchownym w Poznaniu. W 1844 roku obronił doktorat z filozofii po studiach we Fryburgu i Berlinie, uzyskując uprawnienia nauczyciela gimnazjalnego i podejmując pracę w Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. Po trzech latach popadł w konflikt z przełożonymi z powodu patriotycznej interpretacji 'Konrada Wallenroda' i został zwolniony z posady nauczycielskiej.
Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1845 roku poświęcił się pracy duszpasterskiej przy farze w Poznaniu, gdzie dał się poznać jako ceniony kaznodzieja. Wkrótce zaangażował się w wydarzenia Wiosny Ludów w Wielkopolsce, będąc członkiem Komitetu Narodowego, zastępcą członka tajnego Rządu Narodowego oraz współtwórcą Ligi Polskiej. W latach 1849-1852 zasiadał po raz pierwszy w sejmie pruskim. Działał w wielu organizacjach społecznych, takich jak Towarzystwo Pedagogiczne, Towarzystwo Pomocy Naukowej, komitet Domu Sierót Katolickich czy Towarzystwo św. Wincentego a Paulo. Przede wszystkim jednak zasłynął jako redaktor i publicysta pism ludowych 'Wielkopolanin' i 'Wiarus', które stanowiły polską odpowiedź na prorządowego 'Przyjaciela Chłopów'.
W 1849 roku, po rezygnacji Karola Libelta, został wybrany do Sejmu Pruskiego. Wraz z innymi posłami wielkopolskimi złożył mandat 5 lutego 1850 roku na znak protestu przeciwko konstytucji pruskiej nieuwzględniającej praw polskiej społeczności, ale już 16 marca 1850 roku został ponownie wybrany. W 1853 roku przeniósł się do Grodziska Wielkopolskiego, gdzie jako proboszcz miejscowej parafii doprowadził do odbudowy zabytkowego kościoła i dbał o poziom oświaty. Był często zapraszany na uroczystości religijno-narodowe i przemawiał na manifestacjach ku czci wybitnych Polaków, zyskując przydomek 'wielkopolskiego Skargi'.
W latach 1861-1863 ponownie sprawował mandat poselski w sejmie pruskim, działając na rzecz katolickich konserwatystów i zwalczając liberałów. W latach 1860-1866 wydawał 'Tygodnik Katolicki', który uczynił trybuną swoich poglądów politycznych i narodowych, narażając się na represje ze strony władz pruskich. Ostatecznie utracił redakcję pisma po konflikcie z kurią archidiecezjalną. Był autorem broszur o tematyce narodowej, m.in. 'Język polski w Wielkim Księstwie Poznańskim wobec prawa pruskiego', a także wydawał dzieła pisarzy religijnych, w tym Skargi. Zmarł 14 lutego 1872 roku w Poznaniu i został pochowany w Grodzisku Wielkopolskim.
Źródło: artykuł w Wikipedii



